De Duitse Herder
een edele en dappere metgezel

De Duitse Herder is een van de meest herkenbare rassen ter wereld. Duitse Herders hebben een edel uiterlijk en zijn bijzonder trouw. Ook zijn ze lenig en intelligent, sterk en onbevreesd. Al met al is dit een ongelofelijk veelzijdig ras dat zich in allerlei rollen thuis voelt. Bovendien zijn Duitse Herders uitstekende gezinshonden. Ze zijn eenvoudig af te richten en gehoorzaam, houden van nature van menselijk gezelschap en een actief gezinsleven en hebben een standvastig temperament dat zeer geschikt is voor kinderen en vriendschappelijk gespeel. 

Het ras is eind 19e eeuw voornamelijk dankzij de inspanningen van kapitein Max von Stephanitz officieel erkend. Toen von Stephanitz in 1899 een hondenshow in Karlsruhe bezocht, was hij zo onder de indruk van de kenmerken van een bepaalde herdershond dat hij die hond kocht. Kort daarna richtte hij de Verein für Deutsche Schäferhunde SV (Vereniging voor Duitse Herdershonden) op.  

Het ras maakte tijdens de Eerste Wereldoorlog naam voor zichzelf en is sindsdien zeer populair. Tijdens de Eerste Wereldoorlog hebben ruim 50.000 Duitse Herders dienst gedaan als Rode Kruis-hond, koerier, reddingshond, pakhond en speur- en waakhond. Hun heldhaftige gedrag zorgde ervoor dat soldaten uit alle landen na hun dienst met een bewonderswaardige nieuwe metgezel thuiskwamen.

Toen de Rasvereniging van Engeland het ras in 1919 erkende, telden ze 54 dieren, maar de Duitse Herder won zo snel aan populariteit dat aantal in 1926 al tot 8058 was gestegen. 

De moderne Duitse Herder is nog altijd een typische werkhond. Hij wordt voor allerlei taken ingezet en werkt onder andere voor overheidsinstanties als waakhond, politiehond, drugshond, legerhond en speur- en reddingshond.